Λάικ – ντισλάικ: Από την ερωτική Μεγάλη Χίμαιρα στον Καποδίστρια και τον Άγιο Παΐσιο

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Ριφιφί, Αλιγάτορες και Αθήναιον για τη Μία Κόλλια

ΡΙΦΙΦΙ – Για να διδάσκεται σε σχολές κινηματογράφου και τηλεόρασης. Ολα όπως πρέπει και ακόμη καλύτερα. Οταν έχεις μια καλή ιστορία και ξέρεις τι να την κάνεις. Ο Σωτήρης Τσαφούλιας μας χάρισε την καλύτερη έκπληξη για το 2026. Πόσο καλά κάνει τη δουλειά, το ωραία ατμόσφαιρα και πόσο βαθύ συναίσθημα. Τι ηθοποιοί επίσης: έδωσαν όλοι τον καλύτερο εαυτό τους – και αυτός που έκανε το κάστινγκ ήξερε καλά πως έχουν έναν τόσο ωραίο εαυτό. Δεν ξέρεις ποιον να πρωτοδιαλέξεις.
* Επίσης, να πω ότι έχουμε ζήσει στην οικογένεια αντίστοιχες συμπεριφορές από τράπεζες γύρω στη δεκαετια του 1980. Γλυκούλικα τερατάκια.

ΑΛΙΓΑΤΟΡΕΣ – Φαίη Ξυλά: ωραία ηθοποιός, ωραίος άνθρωπος, ωραία γυναίκα. Και τόσο απλή, “κανονική” τύπισσα. Πρωταγωνιστεί σε μια παράσταση που πραγματεύεται το θέμα των καιρών: πιθανή κακοποίηση. Αλήθεια ή ψέμα; Και πόσο αλήθεια μπορεί να είναι ένα ψέμα;

ΑΘΗΝΑΙΟΝ – Η πιο φανταστική επαναφορά όλων των εποχών. Η ανακαίνιση του θρυλικού κινηματογράφου με πολλές μικρές αίθουσες γεμάτες βελούδινες πολυθρόνες θα σε ενθουσιάσει. Δεν θα θέλεις να φύγεις. Οταν η ποιότητα κερδίζει την ποσότητα.

Αγνώριστη Ευαγγελία Μουμούρη, Χίμαιρα, βιβλία του ακούμε και Τζάρμους για τη Γεωργία Οικονόμου

Η μεγαλύτερη έκπληξη του 2025 ήρθε στην εκπνοή του και έχει το όνομα της Ευαγγελίας Μουμούρη στο Ριφιφί του Σωτήρη Τσαφούλια. Αγνώριστη πραγματικά η ηθοποιός, δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας υποδυόμενη τον εγκέφαλο της μεγάλης ληστείας που έλαβε χώρα στις θυρίδες μίας μεγάλης τράπεζα – ναι η σειρά είναι εμπνευσμένη από το θρυλικό Ριφιφί στην Τράπεζα Εργασίας το 1992. Με ακρίβεια, εσωτερική ένταση και υποδόρια δύναμη, αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια μοναδική ηθοποιό.

Η «Μεγάλη Χίμαιρα» της ΕΡΤ είναι από εκείνες τις σπάνιες τηλεοπτικές μεταφορές που δεν «σέβονται» απλώς τον Καραγάτση, αλλά τολμούν να τον ερμηνεύσουν. Και αυτό είναι το μεγάλο της ρίσκο — και ταυτόχρονα η μεγάλη της νίκη. Η επιλογή η Μαρίνα να είναι Ιταλίδα και όχι Γαλλίδα, αρχικά ξενίζει, σύντομα όμως αποκαλύπτεται ως εύστοχη δραματουργική μετατόπιση: η Μαρίνα δεν είναι μια εθνικότητα, είναι μια ξένη. Και αυτή η ξενότητα —υπαρξιακή, ερωτική, κοινωνική— είναι η καρδιά της «Μεγάλης Χίμαιρας». Και πόσο σύγχρονος αποδεικνύεται ο Καραγάτσης. Όχι γιατί μιλά για το παρελθόν, αλλά γιατί τολμά να κοιτάξει κατάματα τη γυναικεία επιθυμία, την αποτυχία της ενσωμάτωσης, τον έρωτα ως δύναμη αυτοκαταστροφής. Και η σειρά, με τόλμη και αισθητική αυτοπεποίθηση, δεν φοβάται να ακολουθήσει τον συγγραφέα μέχρι τέλους.

Το νέο κόλλημα των ημερών έχει όνομα και λέγεται Bookvoice. Ακούω βιβλία στις μακρινές μου διαδρομές και στα ταξίδια μου. Πηγαίνοντας στο χωριό μου στα Καλάβρυτα, άκουσα το “Παλτό” του Γκόγκολ και τον “Αναρχικό Τραπεζίτη” του Πεσσόα και μπήκα τόσο μέσα στις ιστορίες αυτές που μετά είχα την αίσθηση πως τις είχα δει στο θέατρο. Αφού δεν έχουμε χρόνο να διαβάζουμε όσο θέλουμε, τουλάχιστον να ακούμε…

 

Η νέα ταινία του Τζιμ Τζάρμους, Father Mother Sister Brother, είναι βαθιά ανθρώπινη και αφοπλιστικά ψυχαναλυτική. Βγάζει στη φόρα οικογενειακά τραύματα, σιωπές και απωθημένα που διαμορφώνουν τις σχέσεις ζωής. Με λιτότητα και υπόγειο συναίσθημα, ο Τζάρμους κινηματογραφεί την οικογένεια ως πεδίο μνήμης, αγάπης και ανεπίλυτης απώλειας. Μπορεί να μην είναι η καλύτερη ταινία του – ίσως είναι μία από τις μέτριες ταινίες του- έχει όμως κάτι να πει.

“Καθαρή”Ακρόπολη, Kneecap και Μαντάνα με Bambola για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Τρίτη φορά στην έκθεση του Γουλανδρή «Από τον Monet στον Warhol», γιατί ψάχνω διακαώς μια ήσυχη μέρα να δω τους πίνακες με τον χρόνο μου. Μέχρι στιγμής, άκαρπη η αναζήτηση. Όπως φαίνεται, όλη η Αθήνα, όλες οι ηλικίες και τα περίχωρα θα περάσουν από τις αίθουσες του Γουλανδρή — και πολύ καλά θα κάνουν. Το παρήγορο είναι ότι υπάρχει φιλότεχνο κοινό. Και, ακόμη καλύτερα, κόσμος που θέλει να δει τέτοιες εκθέσεις και να επιμορφωθεί με βιωματικό τρόπο.

Η πρώτη Κυριακή του χρόνου, ελεύθερη ημέρα για τα Μουσεία, αποδείχθηκε καταπληκτική αφορμή για μια βόλτα στην Ακρόπολη. Την είδαμε πιο «καθαρή», με λιγότερες σκαλωσιές και λιγότερους τουρίστες απ’ ό,τι φοβόμασταν. Όπως λέει και μια φίλη, ταξιδεύουμε στα πιο μακρινά μέρη για να δούμε ό,τι μπορείς να φανταστείς και είναι κρίμα να έχουμε να ανέβουμε στην Ακρόπολη από το… σχολείο. Κατεβαίνοντας προς την Πλάκα, άλλη μία στάση στο Σπίτι του Ελύτη. Για επανάληψη.

Είδα -καθυστερημένα, το ομολογώ- το House of Guinness. Εντάξει, Peaky Blinders δεν ήταν· μην τρελαθούμε κιόλας. Όμως και μόνο για το soundtrack με Kneecap και Fontaines D.C., άξιζε να πιεις μια… Guinness, που λέει ο λόγος. Μέχρι να δούμε ξανά Κίλιαν Μέρφι με τραγιάσκα.

Ο κόσμος χάνεται, αλλά η Madonna συνεχίζει ακάθεκτη. Για τη διαφήμιση του Dolce & Gabbana κάνει διάφορα… και τραγουδάει το Bambola. Η φωνή ακούγεται αγνώριστη – αλλά ναι, είναι η Madonna. Το «La bambola» (ιταλικά για «Η κούκλα») είναι ιταλικό pop τραγούδι, γραμμένο από τους Franco Migliacci, Bruno Zambrini και Ruggero Cini, με αρχική ερμηνεύτρια την Patty Pravo.

Η επικαιρότητα της “Βουγονιας”, και το “f*ck ICE” της Χάνα Αϊνμπιντερ, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Μέσα από όλα τα ανασκοπικά θέματα της χρονιάς, πάντα μου αρέσει να διαβάζω τι λένε κάποιοι δημιουργοί για τις αγαπημένες τους ταινίες. Ξεχώρισα αυτό που έγραψε για τη “Βουγονία” του Λάνθιμου ο Χούλιο Τόρες, ένας αληθινά ιδιοσυγκρασιακός ανερχόμενος δημιουργός που έφτιαξε την #1 σειρά του ‘24, “Fantasmas”.

Γράφει ο Τόρες για την ταινία του Λάνθιμου: «Έχουμε εισέλθει σε μια εποχή απαραίτητου σκεπτικισμού, που εύκολα απορρίπτεται ως ‘παράνοια’ από μια άρχουσα τάξη που έχει τοποθετηθεί ως η φωνή της λογικής». Τα λόγια του Τόρες με αφορμή τη “Βουγονία” μιλάνε με ιδανικό τρόπο για μια εποχή όπου ο κόσμος μοιάζει να καταστρέφεται καθώς οι συστημικές δομές χαρακτηρίζονται από δειλία και τυπολατρεία μπροστά σε καταστροφικές λαίλαπες που αδιαφορούν – φυσικά – για νόρμες.

Στο ίδιο θέμα ο Μάικλ Μαν, ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης, υμνεί το “Avatar: Φωτιά και Στάχτη” του Τζέιμς Κάμερον υπογραμμίζοντας το πώς λεπτομέρειες, τεχνολογία και αισθητική δένονται σε μια εντυπωσιακή αρμονία κοσμογονίας.

«Η καλλιτεχνία, η ευφυία και η δουλειά του Τζιμ δημιουργούν ποικίλες εξωγήινες μορφές βιολογίας, ανθρωπολογίας, μηχανολογίας, πολιτικής, οπτικοποίησης και έντονης αφήγησης. Είναι εξαιρετικό. Ο Τζιμ ξεκίνησε με ένα λευκό κομμάτι χαρτί. Κανένας σεναριογράφος-σκηνοθέτης που μπορώ να σκεφτώ δεν έχει εφεύρει έναν τόσο μεγάλο τρισδιάστατο κόσμο της δικής του φαντασίας όσο ο Τζιμ».

Γράφοντας για αυτές τις ταινίες με αγάπη και πάθος όλα αυτά τα χρόνια, αυτή η είναι καρδιά της αλήθειας στην οποία προσπαθώ τελικά να φτάσω, και η οποία τοποθετεί την μάλλον υποτιμητικά απλουστευτική έκφραση του «αισθητικά εντυπωσιακού» φιλμ, στη διάσταση που του αξίζει. Το νέο “Avatar” συνεχίζει να είναι ό,τι καλύτερο μπορείτε να δείτε αυτή τη στιγμή στα σινεμά.

Να ξαναπώ ότι περνάω φανταστικά με το “Culinary Class Wars”, ένα απολαυστικό ριάλιτι μαγειρικής στο Netflix που δεν φοβάται να αφιερώσει κυριολεκτικά ένα επεισόδιο μιάμισης ώρας σε 7 μαγειρικές μάχες, δηλαδή στο πώς μαγειρεύονται 14 πιάτα φαγητού. Μιλάμε για αποθέωση του process, με συγκριτικά ελάχιστη έμφαση σε συμβατικό δράμα και εντυπωσιακά αναλυτική προσέγγιση του ίδιου του μαγειρέματος. Φοβερό κόλλημα.

Θέλω να κλείσω τα πρώτα λάικ του έτους με κάτι όχι καινούριο αλλά οπωσδήποτε επίκαιρο – ειδικά με αφορμή και τις νέες φρικτές εξελίξεις του αμερικάνικου φασισμού. Κερδίζοντας το Έμμυ κωμικής ερμηνείας για το “Hacks”, η κωμικός Χάνα Άινμπιντερ έκλεισε την ευχαριστήρια ομιλία της με το εμβληματικό πλέον: «Go birds, fuck ICE, free Palestine».

Και τότε, και τώρα, και πάντα.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Real View, Σέρρες και χυδαιόρητες για τη Μία Κόλλια

Η εκπομπή Real View στο Οpen. Οταν η περιγραφή της μιλάει για γυναίκες με έντονα βιώματα και εμπειρίες και δυναμισμό και βλέπεις αυτό, τότε πραγματικά οι λέξεις αποδεικνύεται πως δεν έχουν καμία σημασία. Μία δύο φορές έμεινα ένα δεκάλεπτο να κοιτώ από περιέργεια με την ετερο-ντροπή να με έχει κατακλύσει. Σαν το χειρότερο reality σε έκδοση συζήτησης στρογγυλής τραπέζης. Κρίμα.

Σέρρες Ωρα Μηδέν. Δεν πάει άλλο, δεν γίνεται έτσι. Οταν ένα σπίτι έχει σοβαρό θέμα, τα παιδιά πρέπει να απομακρύνονται. Δεν λέω πως είναι εύκολο, δεν λέω πως υπάρχουν άπειρες δομές, αλλά από το 2022 ήταν κατεπείγουσα η υπόθεση αυτού του σπιτιού. Η παιδική βία ουρλιάζει οικογενειακά “εγκλήματα”. Να επιληφθούμε προτού γίνονται εγκλήματα χωρίς εισαγωγικά.

Πόση χυδαιότητα πια; Σχόλια για τον αν ο Γιώργος Παπαδάκης επέλεξε Ριτσώνα και όχι νεκροταφείο; Ημαρτον.

Σκουπίδια στους δρόμους, ελβετικά θέρετρα και Ιδιωτική Υγεία για τη Γεωργία Οικονόμου

Τριτοκοσμικές εικόνες στον Δήμο Ζωγράφου: βουνά σκουπιδιών, δυσοσμία και δημότες όμηροι μιας μόνιμης ανικανότητας. Η πόλη θυμίζει παρακμή, όχι δυτική πρωτεύουσα. Παιδιά παίζουν ανάμεσα σε απορρίμματα, η διοίκηση κρύβεται πίσω από δικαιολογίες και οι ευθύνες εξαφανίζονται μαζί με την καθαριότητα. Καμία ενημέρωση, καμία οργάνωση, μόνο αλαζονεία. Αν η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά, τότε εδώ βασιλεύει η απόλυτη εγκατάλειψη.

Η έκρηξη στο ελβετικό θέρετρο Κραν-Μοντανά δεν είναι «ατύχημα», είναι σύμπτωμα. Ακόμη και στον πυρήνα της ευρωπαϊκής ευημερίας, η διασκέδαση συνεχίζει να προηγείται της ασφάλειας. Νεκροί και τραυματίες πληρώνουν τη χαλαρότητα ελέγχων, την επίδειξη και το κέρδος. Η τραγωδία αυτή θυμίζει πως η αμέλεια δεν έχει γεωγραφία — μόνο θύματα.

Και μιας και μιλάμε για κοινωνικά ναυάγια: μερικές ημέρες στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών αρκούν για να καταλάβεις πως δεν μας σώζει τίποτα. Ούτε δημόσια ούτε ιδιωτική υγεία. Όταν η προσοχή των συνοδών σώζει ασθενείς από διπλές ενέσεις και λάθος διατροφές, τότε το πρόβλημα δεν είναι η «πίεση», αλλά η συστημική προχειρότητα. Πληρώνεις ασφάλεια και λαμβάνεις ρίσκο. Αυτό δεν είναι υγεία — είναι ρωσική ρουλέτα.

Άλλος κόσμος μετά τις γιορτές και πού είναι τα Demogorgon για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Κάτσαμε πέντε μερούλες να ξεκουραστούμε και γυρίσαμε σε άλλον κόσμο. Χώρες εισβάλλουν σε άλλες χώρες και απαγάγουν προέδρους, πέφτουν συστήματα και αφήνουν ανθρώπους να “κρέμονται” στον αέρα, νέοι και παιδιά αλληλοσκοτώνονται, αγρότες με τρακτέρ στους δρόμους, στη Μινεάπολη πυροβολούν στο ψαχνό. Τι ακριβώς γίνεται εκεί έξω;

Τελευταίο επεισόδιο Stranger Things και δεν ξέρω αν ήταν η ιδέα μου, αλλά δεν τον κάρφωσαν κάπως εύκολα στο παλούκι τον φοβερό και τρομερό Vecna; Πού είναι τα Demogorgon να γίνει ένας σχετικός χαμούλης; Από μουσικής πλευράς πάντως, ωραία περάσαμε. Ένα πακετάκι χαρτομάντηλα στους τίτλους τέλους το ξοδέψαμε — κι ας χάσαμε μόνο την Ελ (το στόρι με τους καταρράκτες δεν παίζει) και έζησαν όλοι οι υπόλοιποι. Η ζωή συνεχίζεται γιατί μπορούμε να είμαστε Ήρωες έστω για μία μέρα….

Με ένα τρισεκατομμύριο δολάρια, αγοράζει ο Τραμπ τη Γροιλανδία οεο;  Ναι, λένε οι Financial Times για την οικονομική εκτίμηση… ωστόσο, όπως μας πληροφορεί το AI, «είναι σημαντικό να τονιστεί πως η Γροιλανδία δεν πωλείται και κάθε τέτοια συζήτηση είναι καθαρά υποθετική». Λέμε τώρα…

Καποδίστριας, Παΐσιος και “Stranger Things” για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Η αλήθεια είναι πως είχαμε καλομάθει τα τελευταία χρόνια με τεράστιες εμπορικές επιτυχίες που ήταν και εξαιρετικές ταινίες, όπως πρόσφατα το “Υπάρχω” και η “Φόνισσα”, οπότε ήταν θέμα χρόνου μια απότομη προσγείωση τύπου “Καποδίστρια” – ό,τι πιο κοντά θα έχουμε ποτέ σε ανορθόγραφο, all-caps συνωμοσιολογικό facebook σχόλιο σε μορφή ταινίας. Κατασκευασμένη για να ξυπνά τα εθνοπατριωτικά ένστικτα με τον φθηνότερο (και αστειότερο) τρόπο, και γυρισμένη σαν σατιρική stoner comedy όπου κάποιος έχει αφαιρέσει στο μοντάζ όλες τις αστείες σκηνές. Είναι ειλικρινά εντυπωσιακό.

Μουρμούρες για τους κριτικούς διαβάζω υπάρχουν με αφορμή την εχθρική αντιμετώπιση απέναντι στην ταινία. Αστείο που επανέρχεται αυτή η συλλογιστική κάθε φορά που μια εμφανώς κάκιστη ταινία κάνει γκελ στα ταμεία. Την ίδια στιγμή τα επίσης υπερ-επιτυχημένα “Κάλαντα των Χριστουγέννων” πήραν μια χαρά κριτικές, ενώ τα προαναφερθέντα “Υπάρχω” (λαϊκό σινεμά για μια απόλυτα λαϊκή φιγούρα) και “Φόνισσα” (κινηματογραφική μεταφορά εμβληματικού έργου της ελληνικής λογοτεχνίας) αγκαλιάστηκαν πλήρως από την κριτική.

Κι αν τώρα γίνεται χαμός με τον “Καποδίστρια”, πού να έρθει κι ο Παϊσιος. Απολαύστε τρέιλερ:

Δε θα πω ότι ήταν απογοήτευση το φινάλε του “Stranger Things” (είχε να μου αρέσει αληθινά σεζόν της σειράς από πριν την πανδημία) αλλά σε κάθε περίπτωση και τα μάτια μου πόνεσαν και η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Παραφουσκωμένο, χωρίς όρια, χωρίς φραγμούς, χωρίς καμία αίσθηση μονταρίσματος και ρυθμού. Μια γιγάντωση-σύμπτωμα της εποχής όπου τα πάντα πρέπει να είναι μονίμως μεγαλύτερα και πιο φωναχτά και πιο προφανή. Η θαυμάσια 1η σεζόν της σειράς μοιάζει συγκριτικά με αγγλικό δράμα κοινωνικού ρεαλισμού.

Στις υποψηφιότητες των βραβείων SAG (που από φέτος έχουν μετονομαστεί στο σοβαροφανές και cheesy “the ACTOR awards”) αποκλείστηκαν εξ ολοκλήρου οι ερμηνείες μη αγγλόφωνων ταινιών, ανάμεσά τους ονόματα αληθινά γνωστά στο Χόλιγουντ όπως ο Στέλαν Σκάρσγκαρντ (πιθανώς το φαβορί του Β’ Ανδρικού Ρόλου) για τη “Συναισθηματική Αξία” ή ο Βάγκνερ Μούρα για τον “Μυστικό Πράκτορα”. Καλά σας έλεγε ο Μπονγκ Τζουν-χο να διαβάσετε και κανάν υπότιτλο.

Πηγή: www.news247.gr