(ΠΕΜΠΤΗ) Το ποδαρικό ως ανάγκη ζωής

Το άγχος για το ποδαρικό μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Εμείς από τους γονείς, εκείνοι από τους δικούς τους. Μπαίνουν και τα παιδάκια μας πια και σκέφτονται ποιος θα κάνει ποδαρικό την κάθε χρονιά. Συνήθως θέλουν να κάνουν εκείνα, όπως θέλουν να πετυχαίνουν και το φλουρί κάθε χρόνο. Κι εμείς το στήνουμε, τους δίνουμε το φλουρί, τους χαρίζουμε και το πρώτο βήμα της χρονιάς στο σπίτι. Περισσότερο από εκείνα, το έχουμε ανάγκη εμείς. Όλες μας οι ελπίδες στην αγνότητα, στο αμόλυντο ακόμα, στο άκακο.

Ισορροπούμε ανάμεσα στην ελπίδα και στην μεταφυσική. Δεν πιστεύουμε σε τίποτα που υπερβαίνει αυτόν τον δεδομένο κόσμο, αλλά στο ποδαρικό κρατάμε μια πισινή, ποτέ δεν ξέρεις.

Βέβαια, κάθε γενιά πίστεψε στα παιδιά της, όλες διαψεύστηκαν, αλλά δεν έχουμε βρει κάτι καλύτερο, επιμένουμε. Όλες οι γενιές βγάζουν σχεδόν τις ίδιες ποσοστώσεις από το καλό και το κακό. Κάποια από τα πανέμορφα μουτράκια που βλέπεις να τρέχουν στον δρόμο και να λένε τα κάλαντα, θα γίνουν μεγαλώνοντας ό,τι δεν θέλουμε να γίνουν. Κάποια μπορεί να προλάβουμε κι εμείς να τα βρούμε μπροστά μας. Όμως είναι μονόδρομος να πιστεύεις πως αυτή η διαδοχή θα αλλάξει, θα σπάσει η αλυσίδα που μεταφέρει τα σκοτάδια μέσα από τους αιώνες, πως κάποτε θα ολοκληρωθεί η περίοδος της «προϊστορίας» της ανθρωπότητας και θα περάσουμε πια στην Ιστορία μας.

Όσο περισσότερο νιώθουμε πως απομακρυνόμαστε από τέτοια ιδεαλιστικά σενάρια, τόσο ποντάρουμε τα λεφτά μας στα ίδια φύλλα. Δεν ισχύει εδώ το αξίωμα του Αϊνστάιν πως δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα. Κάποιοι κάποτε σήκωσαν όλο το τραπέζι γιατί τόλμησαν να τραβήξουν από 19, ενώ ήξεραν πως έχουν ήδη περάσει τρία διπλά από μπροστά τους. Θα μου πεις, στην τύχη θα ελπίζουμε τώρα; Δεν είναι τύχη, είναι πείσμα. Ο κόσμος των παιδιών δεν είναι ένας κόσμος σε αναστολή, ένας ανενεργός κόσμος που δεν παρεμβαίνει πουθενά επειδή δεν παίρνει αποφάσεις. Είναι μέσα στο παιχνίδι, έχει διακριτό και πολύ ουσιαστικό ρόλο. Είναι σαν τα όνειρα, που δεν τα κάνεις για να πραγματοποιηθούν αλλά για να κοιτάζεις ψηλά.

Είναι στάση σώματος. Και σκυφτά παιδιά δεν υπάρχουν. Ακόμη και στις φωτογραφίες δίπλα από τα βομβαρδισμένα σπίτια τους, δεν είναι σκυφτά, είναι περισσότερο απορημένα.

Τα φορτώνουμε με μεγάλο βάρος βάζοντάς τα μπροστά, αλλά είναι ένα βάρος που μπορούν να το πάρουν. Γι’ αυτό και φέτος έκαναν πάλι εκείνα το ποδαρικό. Φορτώνονται την ευθύνη για μια καλύτερη χρονιά. Και αν τίποτα δεν πάει καλά, τουλάχιστον θα είμαστε μαζί σε όλο αυτό. Αυτό μάλλον είναι το καλύτερο που μπορούμε να ελπίζουμε. Ένα «μαζί» με ανθρώπους που μας έτυχε η ίδια εποχή, καλή, κακή, σημασία έχει το πώς διαχειριστήκαμε τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους μας αλλά και με τις προκλήσεις του καιρού μας. Πού ήμασταν, με ποιους, τι κάναμε, τι νιώσαμε, τι μοιραστήκαμε και τι θυσιάσαμε.

Κάποτε, οι υπέργηροι γονείς μας ήταν τα μικρά παιδάκια που τα κυνηγούσαν να κάνουν ποδαρικό. Έτσι θέλω να τους θυμάμαι, κι ας μην έχω εκείνη την εικόνα τους. Κι εμείς ήμασταν η ελπίδα τους. Τα πήγαμε όπως τα πήγαμε.

Καλή χρονιά σε όλους!

Πηγή: www.news247.gr