Με μια Belharra δεν ξεχνιέται

Αγοράζουμε όπλα ώστε να μην χρειαστεί να τα χρησιμοποιήσουμε.

Αυτή είναι η μετριοπαθής απάντηση στην ερώτηση γιατί η Ελλάδα πρέπει να εξοπλίζεται, μια απάντηση που είναι συνεπής και με το «Δόγμα της Αποτροπής» που κυριαρχούσε στο ΝΑΤΟ, τουλάχιστον όσο ο κόσμος ήταν κανονικός.

Τη συμμερίζομαι αυτή την άποψη.

Βέβαια, όταν φίλοι από τα αριστερά με ρωτάνε «Πώς είναι δυνατόν να είμαστε στο ΝΑΤΟ και να κινδυνεύουμε από άλλη χώρα-μέλος του;», έχω κάποια δυσκολία να απαντήσω.

Ή πάλι, όταν άλλοι, εύστοχα, επισημαίνουν ότι ο τρόπος που κλείνουν οι συμφωνίες για τα εξοπλιστικά περισσότερο θυμίζει καταβολή λύτρων από τη χώρα μας στους ισχυρούς παρά μια καθαρή συναλλαγή, πάλι δεν έχω απάντηση.

Και τι μπορώ να απαντήσω; «Ας είμαστε πραγματιστές»; Ο πραγματισμός είναι ο φερετζές όλων των ψευδοφιλελεύθερων και το πρώτο στάδιο του κυνισμού.

Ευτυχώς, να λέμε, που έχουμε τα «παρατράγουδα» στα δεξιά μας και σπάμε τρελή πλάκα με τα επικολυρικά που σκαρώνουν, όταν η συζήτηση φτάνει στους εξοπλισμούς, πρόσφατα με τη νέα φρεγάτα που παραλάβαμε.

Γιατί μπορεί η ίδια η τελετή παραλαβής του «Κίμωνα» να ήταν αναπάντεχα συγκρατημένη, σχεδόν σεμνή, το ίδιο και οι ομιλίες που εκφώνησαν οι ηγεσίες – ναι, ακόμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγκρατήθηκε, ποιος θα το λεγε!- αλλά «οι κύκλοι» στη δημόσια σφαίρα έδωσαν ρέστα στο εθνικιστικό κιτσαριό.

Κι αν οι Κεντρώοι που είμαστε συνομήλικοι της…Μεταπολίτευσης και έχουμε μάθει το εθνικοπατριωτικό καρακιτσαριό να το αντιμετωπίζουμε με ανασηκωμένο φρύδι και μάλλον στωικά, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους νέους που θέλουν απαντήσεις.

Διάβασα το περασμένο Σάββατο 17 Ιανουαρίου, στα ΝΕΑ, το άρθρο του μόνιμου συνεργάτη της εφημερίδας Γιάννη Παπαδόπουλου τον οποίο έχω γνωρίσει από τα σόσιαλ μίντια και τον παρακολουθώ για να παίρνω μια μυρωδιά για το πώς σκέφτονται οι νεότεροι, τον θεωρώ «ιδανικό βαρόμετρο» για τη δημογραφική του ομάδα και μαθαίνω και πολλά για την ποπ κουλτούρα.

«Να συγκινηθώ γιατί; Επειδή η χώρα μας μπαίνει πάλι σε μια κούρσα εξοπλισμών; Η χώρα μας εμφανίζει διαχρονικά τον μεγαλύτερο μέσο όρο δαπανών σε ποσοστό ΑΕΠ στην Ευρώπη των 27 για την άμυνά της (2,85%). Σε καιρό ειρήνης όλα αυτά», γράφει ο Γιάννης Παπαδόπουλος που είναι ένας μετριοπαθής, πολιτικά, νεος άνθρωπος.

Φαίνεται πως για τους νεότερους μια Belhara δεν είναι αρκετή για να παραβλέψουν όσα βλέπουν και ζουν και κυρίως για να ξεχάσουν τα προβλήματα της χώρας.

Κι εδώ βρισκόμαστε πάλι ενώπιον του προβλήματος των πολιτικών ηγεσιών, του προβλήματος που εφάπτεται και του αντισυστημισμού.

Ποιο είναι το αφήγημα της ΝΔ αλλά και του ΠΑΣΟΚ για τα εξοπλιστικά προγράμματα, πέρα από τα κούφια επικολυρικά λόγια μιας γενιάς που επαίρεται για τον πατριωτισμό της αλλά έκανε ό,τι μπορούσε για να αποφύγει μια στρατιωτική θητεία στα σύνορα και να υπηρετήσει δίπλα στο σπίτι της;

Πιο ωραία από όλους, το έθεσε ο ιστορικός Τάσος Σακελλαρόπουλος στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (28.12.2025):

«Αναλογιζόμενοι τα ορθά για τον, επιτέλους, επανεξοπλισμό της Ελλάδας, με την ύψωση της γαλανόλευκης σημαίας στη φρεγάτα ΚΙΜΩΝ του Πολεμικού Ναυτικού, δημιουργούνται αντανακλαστικές σκέψεις για την πατριωτική διάσταση της κοινωνίας που θα εκπροσωπήσουν και θα προστατέψουν, οι ανανεωμένες ελληνικές ένοπλες δυνάμεις και για την σχέση της κοινωνίας αυτής με τις ποιοτικότερες ένοπλες δυνάμεις» για να αναπτύξει, στη συνέχεια, την ανάγκη για τη διατύπωση ενός συλλογικού, δημοκρατικού, οράματος.

Ποιος μπορεί σήμερα να μιλήσει με οραματικούς όρους για το μέλλον στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής, ευρωπαϊκής φιλελεύθερης κοινωνίας που έχει αποδεχτεί, επικυρώνοντας στη Βουλή, τις Χάρτες των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου;

Ας παραδεχτούν τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά ότι έχουν αφήσει τον πατριωτισμό να σκυλεύεται από τη Λαϊκή και την Άκρα Δεξιά και κυρίως οι δυνάμεις του Κέντρου, ενώ ο πατριωτισμός, όπως τον άρθρωσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, είναι βασικό συστατικό της ταυτότητας της ευρύτερης «δημοκρατικής παράταξης». Ας το ομολογήσουν κι ας κάνουν κάτι γι αυτό.

Δεν χρειάζεται πλέον άλλη ανάλυση για όσα ζούμε. Ειλικρίνεια και γενναιότητα στις παραδοχές χρειάζεται.

Η γενιά του Γιάννη Παπαδόπουλου, των νέων σκεπτόμενων Ελλήνων που αντιμετωπίζουν τόσες προκλήσεις, θέτει ευθέως την ερώτηση και ζητά να της εξηγήσουμε γιατί πρέπει να συγκινηθεί με τον «Κίμωνα».

Κάποιος, από τις δημοκρατικές ηγεσίες, να δώσει την απάντηση.

*Ο τίτλος του άρθρου είναι ελαφριά παραφθορά του πρωτοσέλιδου της εφημερίδας ΕΠΟΧΗ του περασμένου Σαββάτου: «Με μια Belharra ξεχνιέμαι;».

Πηγή: www.news247.gr