Η… κατάρα του Φέργκιουσον έχει κοστίσει 125 εκατ. ευρώ στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ!
Από τη στιγμή που ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον αποχώρησε το 2013, αφήνοντας πίσω του 38 τρόπαια και μια αυτοκρατορία χτισμένη στη συνέπεια, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μπήκε σε έναν φαύλο κύκλο. Προπονητές έρχονται και φεύγουν, projects ανακοινώνονται με στόμφο και καταρρέουν σιωπηλά, ενώ το brand παραμένει λαμπερό αλλά το αγωνιστικό περιεχόμενο ασταθές. Το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο αγωνιστικό. Είναι βαθιά οικονομικό.
Η «ανταρσία» Αμορίμ
Ο Ρούμπεν Αμορίμ προσλήφθηκε τον Νοέμβριο του 2024 ως το νέο πρόσωπο της ελπίδας. Νεαρός, επιτυχημένος στη χώρα του, με ξεκάθαρη αγωνιστική φιλοσοφία. Δεκατέσσερις μήνες αργότερα αποχώρησε, αφήνοντας πίσω του το χαμηλότερο ποσοστό νικών της Γιουνάιτεντ εδώ και 54 χρόνια. Η ομάδα τερμάτισε 15η, έμεινε εκτός Ευρώπης για πρώτη φορά μετά το 2014 και βρέθηκε ξανά στο ίδιο έργο θεατής.
Η ρήξη ήρθε δημόσια. Στο «Έλαντ Ρόουντ» μετά το ματς με τη Λιντς, ο Πορτογάλος ξεκαθάρισε ότι δεν ήρθε για να είναι απλώς head coach, αλλά manager με λόγο στον σχεδιασμό, στις μεταγραφές, στη δομή. Ζήτησε έλεγχο. Η απάντηση ήταν απόλυση σε λιγότερο από ένα 24ωρο.
Το «δόγμα Ράτκλιφ» και η νέα ιεραρχία
Ο Τζιμ Ράτκλιφ, μέτοχος με το γενικό πρόσταγμα από το 2024, θέλησε να επιβάλει σύγχρονη εταιρική λογική. Μεταγραφές εγκρίνονται από τη διοίκηση, όχι από τον προπονητή. Η «leadership team» δεν αμφισβητείται. Το ποδόσφαιρο, όμως, δεν λειτουργεί πάντα όπως τα Excel. Ο ίδιος ενέκρινε δαπάνες άνω των 230 εκατ. ευρώ το καλοκαίρι, αλλά όχι κατ’ ανάγκη βάσει των αναγκών του προπονητή. Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη.
Ο Αμορίμ έκανε λάθη. Εμμονή στο 3-4-3, κακές επιλογές ρόστερ, αδυναμία εξέλιξης παικτών. Όμως η μεγαλύτερη αποτυχία παραμένει θεσμική. Σε σχεδόν 13 χρόνια, έξι μόνιμοι και έξι υπηρεσιακοί προπονητές πέρασαν από τον πάγκο. Κάθε αλλαγή κόστιζε και περισσότερο.
Οι αποζημιώσεις, οι ρήτρες και οι αποχωρήσεις στελεχών από το 2013 έως σήμερα ανέρχονται συνολικά σε περίπου 125 εκατ. ευρώ. Από τα πρώτα εκατομμύρια της αποχώρησης Φέργκιουσον μέχρι τα πρόσφατα ποσά για Αμορίμ, Τεν Χαγκ και ανώτατα διοικητικά στελέχη, η Γιουνάιτεντ πληρώνει ακριβά την αδυναμία σταθερότητας.
Ο πάγκος ως «ανθρώπινη ασπίδα»
Προσωρινά, την ομάδα αναλαμβάνει ο Ντάρεν Φλέτσερ, σύμβολο μιας άλλης εποχής. Το ερώτημα όμως παραμένει. Ποιος σοβαρός προπονητής, με βιογραφικό και επιλογές, θα ρισκάρει να μπει σε μια σεζόν όπου ο ρόλος του είναι περισσότερο αποδιοπομπαίος τράγος παρά αρχιτέκτονας; Όσο κι αν ακούγονται ονόματα όπως Ζινεντίν Ζιντάν ή Λουίς Ενρίκε, η πραγματικότητα είναι σκληρή. Το «δόγμα Ράτκλιφ» δεν αφήνει χώρο για ισχυρές προσωπικότητες στον πάγκο.
Η «κατάρα» του Φέργκιουσον δεν είναι μεταφυσική. Είναι οργανωτική. Όσο η Γιουνάιτεντ δεν αποφασίζει αν θέλει έναν ηγέτη στον πάγκο ή έναν διαχειριστή εντός ορίων, θα συνεχίσει να καίει προπονητές και χρήμα. Και το ταμείο, όσο βαθύ κι αν είναι, δεν αντέχει για πάντα. Το ποδόσφαιρο, στο τέλος, δεν συγχωρεί τη σύγχυση ρόλων.
Πηγή: www.mononews.gr
