Η απαλλαγή, η αλλαγή και η απατηλή “λύση Καρυστιανού”…

Η διακυβέρνηση της ΝΔ υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη βαδίζει αισίως (για τους ίδιους) προς το όγδοο έτος της. Και, αν καταφέρουν να ανανεώσουν τη θητεία τους, με οποιαδήποτε μορφή, στις ερχόμενες εκλογές, ο νυν πρωθυπουργός θα πετύχει ένα ρεκόρ, την τρίτη συνεχόμενη.

Όλες οι έρευνες δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν θέλει να συμβεί αυτό. Ανάλογα  με την έρευνα, το 60% έως 80% λέει ότι πρέπει να έχουμε αλλαγή κυβέρνησης.

Κι εδώ μπαίνουμε στα παράδοξα της εποχής. Η ΝΔ, μετά τις ευρωεκλογές του 2024, έχει καθηλωθεί σε χαμηλά ποσοστά, πολύ μακριά από την αυτοδυναμία. Κινείται μεταξύ του 25% και του 30%, χωρίς να αποκλείεται να πέσει και κάτω από το 25%, που θα αποτελεί ένα είδος συντριβής.

Παρόλα αυτά, η ΝΔ είναι το μόνο κόμμα που αυτή τη στιγμή είναι κόμμα εξουσίας. Η πρωτιά της δεν αμφισβητείται και, επομένως, είναι η μόνη που μπορεί να κυβερνήσει ξανά, αφού χωρίς το πρώτο κόμμα κυβέρνηση δεν σχηματίζεται. Δεν γνωρίζουμε αν θα κυβερνήσει με πρωθυπουργό ξανά τον σημερινό, ώστε να κάνει και το ρεκόρ, αλλά αυτό είναι δευτερεύον. Αν δεν επέλθει αλλαγή στους συσχετισμούς, αυτή τη λύση θα έχουμε.

Τι σημαίνει αλλαγή τους συσχετισμούς και πώς αυτή μπορεί να έρθει; Σημαίνει ένα άλλο κόμμα -της σημερινής αντιπολίτευσης ή νέο- να είναι σε θέση να αμφισβητήσει τη νεοδημοκρατική πρωτιά.

Υπάρχει σήμερα αυτό το ενδεχόμενο; Οι απαντήσεις είναι τρεις:

Πρώτον, όχι δεν υπάρχει έτσι όπως είναι ή φαίνονται παγιωμένοι  οι συσχετισμοί. Και αυτό συμβαίνει λόγω της πολυδιασπασμένης απέναντι παράταξης.

Δεύτερον, μπορεί να υπάρξει, αν οι δυνάμεις αυτής της πλευράς ξεπεράσουν αγκυλώσεις, σύνδρομα και προσωπικές επιδιώξεις και κάνουν αυτό που θέλει η πλειοψηφία των ψηφοφόρων, δηλαδή να μην έχουμε και τρίτη τετραετία της ΝΔ (με ή χωρίς Μητσοτάκη), γιατί τότε «ζήτω που καήκαμε», κατά την έκφραση του Νίκου Ανδρουλάκη. Πολύ καλά το εξέφρασε, αλλά μάλλον δεν το εννοεί κιόλας. Διότι, για να αποτραπεί αυτό το ενδεχόμενο, οι συγγενικές δυνάμεις του προοδευτικού χώρου πρέπει να συνεννοηθούν, να συμπαραταχθούν και να αφαιρέσουν την πρωτιά από τη ΝΔ. Όμως, αυτό δεν γίνεται με την επιλογή της «αυτόνομης πορείας», που έχει επιλέξει το ΠΑΣΟΚ υπό τον κ. Ανδρουλάκη. «Αυτόνομη πορεία» σημαίνει και «αυτόνομη ήττα». Όχι μόνο διότι αυτόνομα δεν μπορεί να νικήσει τη ΝΔ «έστω με μια ψήφο διαφορά». Αλλά και διότι, αν στις εκλογές έχουμε και άλλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να χάσει και τη δεύτερη θέση. Και όσοι δεν το καταλαβαίνουν σήμερα δεν θα ξέρουν πού θα πατάνε και που θα βρίσκονται το βράδυ των εκλογών. Για να το πούμε πολύ καθαρά και με όλα τα ονόματα: αν η ΝΔ, με ή χωρίς Μητσοτάκη, ανανεώσει την κυβερνητική θητεία της, θα φέρουν βαρύτατη ευθύνη οι απέναντι, που μπορούν να αποτρέψουν αυτό το ενδεχόμενο: ο Ανδρουλάκης, ο Τσίπρας, ο Φάμελλος, ο Χαρίτσης και όποιοι άλλοι μπορούν να συμβάλλουν στην αλλαγή των συσχετισμών και δεν το κάνουν.

Μια τρίτη εκδοχή εμφανίζεται να λέει ότι εκείνη θα «διώξει τον Μητσοτάκη». Είναι η εκδοχή του «κόμματος Καρυστιανού». Πρόκειται για επικίνδυνη (αυτ)απάτη, που θα αποκαλυφθεί πλήρως αν και όταν αυτό το κόμμα πάρει σάρκα και οστά. Το κόμμα αυτό θα είναι ένα απολιτικό ή (και) αντιπολιτικό συνονθύλευμα  (ακρο)δεξιών, εθνικιστών, θρησκόληπτων, αντιεμβολιαστών και ψεκασμένων. Κατανοώ ότι οι χαρακτηρισμοί ενοχλούν και προκαλούν θυμό. Αλλά σύντομα θα δικαιωθούν στην πράξη. Ήδη η κατεύθυνση φαίνεται από όσα, σκόπιμα ή μη αφελή, έχει πει η Μαρία Καρυστιανού: «Ούτε δεξιά ούτε αριστερά», «να είμαστε όλοι καλά» και άλλα φληναφήματα. Και θα φανεί ακόμα περισσότερο μόλις βγουν στο μεϊντάνι αυτοί που θα «τρέξουν» το εγχείρημα. Το οποίο δεν έχει, φυσικά, καμιά σχέση με τον προοδευτικό χώρο. Και είναι απορίας άξιον πώς βρίσκονται αριστεροί που προτείνουν… συνεργασία όλης της αντιπολίτευσης -και του Αλέξη Τσίπρα– με το μόρφωμα Καρυστιανού. Αν συμβεί αυτό, θα έχει βρει πλήρη εφαρμογή η  ρήση «μωραίνει Κύριος ον(ους) βούλεται απολέσαι».

Η ΝΔ και ο Μητσοτάκης δεν απειλούνται από τέτοια- της συγκυρίας και θνησιγενή- μορφώματα. Μπορούν να απειληθούν από μια συμμαχία συγγενικών δυνάμεων της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς, όπως αυτή εκφραζόταν από το ΠΑΣΟΚ μέχρι το 2009 και από τον ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ 2012 και 2019. Αυτό δείχνει η ιστορία και λένε και τα στοιχεία. Αυτό φοβούνται η ΝΔ και ο Μητσοτάκης και κάνουν το παν για να το αποτρέψουν.

Οι δύο αυτοί πολιτικοί χώροι-και τα πρόσωπα που τους διαχειρίζονται, Τσίπρας, Ανδρουλάκης, Φάμελλος, Χαρίτσης κ.α- θα κουβαλούν βαρύτατη, διπλή, ευθύνη:

Από τη μια, αν αφήσουν τη ΝΔ να ξανακυβερνήσει κόντρα στη βούληση της μεγάλης πλειονότητας του ελληνικού λαού. Και

Από την άλλη, αν επιτρέψουν σε καμουφλαρισμένα (ακρο)δεξιά κλπ μορφώματα να εμφανιστούν ως «εναλλακτική» λύση, με τη μέθοδο της εξαπάτησης.

Αυτοί θα φταίνε -η Κεντροαριστερά και η Αριστερά- και όχι ο Μητσοτάκης και η Καρυστιανού. Σε αυτούς θα πέσει το ανάθεμα όποιο από τα δύο ενδεχόμενα κι αν γίνει πράξη.

Γι’ αυτό, τα πρόσωπα που διαχειρίζονται σήμερα τις τύχες του συνολικού προοδευτικού χώρου ας πάρουν τα μέτρα τους. Αύριο θα είναι αργά, οι εξελίξεις θα τους ξεπεράσουν και δεν θα έχουν καμιά δικαιολογία.

Όπως το έχει πει ο Μπρεχτ: «Η πραγματικότητα είναι εκεί και σε περιμένει, θέλει να αλλάξει, άλλαξέ την»…

Πηγή: www.news247.gr