Έξυπνοι και χοντροκέφαλοι το 2026

Λίγο οι αργίες των ημερών, λίγο η χαλάρωση, λίγο οι συμβολισμοί της πρωτοχρονιάς, αρχίζεις να φιλοσοφείς. Τυχαία ή όχι οι στοχασμοί αφορούσαν την πολιτική.

Σκεφτόμουν ότι η φτώχεια και η δημοκρατία «γεννούν» τους έξυπνους. Πενία τέχνας κατεργάζεται, σοφία γνωστή από την εποχή που ο Θεόκριτος έγραφε τα Ειδύλλιά του. Όσο για τη δημοκρατία ως πολίτευμα, αυτή ζητά πολύπλοκα πράγματα: Συμμετοχή, πολυπρόσωπα αντιπροσωπευτικά ή δικαστικά σώματα, ευθύνες επιλογών, λογοδοσίες, αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, αλλαγών και μελετημένης διαμαρτυρίας. Το «κάτσε καλά Γεράσιμε» είναι αίτημα ενημερωμένου πολίτη. Αν η δημοκρατία είναι ουσιαστική κι όχι τυπικό πρόσχημα, τότε θέλει εγρήγορση και μυαλό.

Το αντίθετο ισχύει με τον αυταρχισμό. Είτε μια παντοδύναμη θεότητα κυβερνά, είτε ένα αυστηρό κράτος, είτε μια αγορά που η ίδια με το μακρύ της χέρι ρυθμίζει τα πάντα, σου ζητά παθητικότητα. Από σένα χρειάζεται ησυχία, τάξη και ασφάλεια (άλλο αν η εξουσία σου η ίδια κάνει πολέμους) και γι’ αυτά αρκεί η παθητικότητά σου και η μη σκέψη (το μήνυμα «κάτσε καλά» αλλάζει αποδέκτη, εσένα πλέον αφορά). Ο πολίτης της δικτατορίας μπορεί άνετα να είναι χοντροκέφαλος, αφήνοντας τη στρατηγική στο Μεγάλο Αφεντικό και στο Μεγάλο Αδελφό του. Αν ζοριστούν, με πόση άνεση μετά οι παντογνώστες αυτοί θα πουν «δεν ήξερα» ή «ανθρώπινο λάθος» και θα σου ζητήσουν να επιστρέψεις στην αδράνειά σου!

Ακόμη κι όταν στον αυταρχισμό τη θέση του δεσπότη την παίρνει η τεχνοκρατία με τις μηχανές της, πάλι το σύστημα αφήνει και προτιμά ο πολίτης να μην καταλαβαίνει. ‘Εξυπνες κάρτες, έξυπνες σκούπες, έξυπνα ρολόγια και ωράρια, όλα αυτά σου ζητούν κατά το πασίγνωστο και παμπάλαιο ανέκδοτο «εσύ σκάσε και κολύμπα», δεν χρειάζεται να είσαι έξυπνος!

Στην εποχή μας, συγκεκριμένα σε μια χρονιά όπως το 2026 που μπορεί να περιλαμβάνει εκλογές, το ερώτημα είναι αν όσοι απέχουν από τις εκλογές ανήκουν στους μεν ή στους δε. Αν συνειδητοποιούμε ότι αυτός που απέχει ωφελεί την εκάστοτε κυβέρνηση, κι ότι σήμερα το γενικευμένο και ισοπεδωτικό «κάτω η πολιτική» αναφέρεται σε δημοκρατικούς θεσμούς, τότε η απάντηση στο ερώτημα γίνεται εύκολη: Ο δημοκράτης απέναντι στην κακή διακυβέρνηση ζητά καλύτερους πολιτικούς, καλύτερο κόμμα, γενικά την καλύτερη εφικτή εναλλακτική, ενώ ο οπαδός του αυταρχισμού θέλει την κατάργηση της πολιτικής. «Πίστευε ή μη πίστευε, αδιάφορο, αλλά οπωσδήποτε μη ερεύνα, αυτό είναι το βασικό».

Μια παρένθετη συμπλήρωση: Ο δημοκράτης και ο απολιτίκ οπαδός δεν διαφέρουν στη διάγνωση της διαφθοράς πολιτικών προσώπων. Και οι δυο πλευρές σωστά αναγνωρίζουν ότι αυτή υπάρχει και ότι οι συγκαλύψεις ζουν και βασιλεύουν. Η διαφορά τους βρίσκεται στην πρόταση, στο όραμα. Ο δημοκράτης προτείνει αλλαγή πολιτικής, ο υπεράνω ψήφου κατάργησή της.

Ας συλλογιστούμε το φαινόμενο της συσπείρωσης των κομμάτων. Το κόμμα που κυβερνά διαδίδει διαρκώς με τα παπαγαλάκια του ότι επίκεινται εκλογές, ότι έρχεται μια άνοιξη, φθινόπωρο κλπ εκλογών, για να κρατά τους ψηφοφόρους του συσπειρωμένους. Ο ίδιος όμως ο εκάστοτε πρωθυπουργός προτιμά να μη δεσμεύεται, ώστε να μπορεί να επιλέγει το χρόνο των εκλογών με βάση τις συγκυριακές συνθήκες και σκοπιμότητες. Όσο για τον ψηφοφόρο, αν στον ενδιάμεσο χρόνο απέχει από τις δημοσκοπήσεις προκειμένου να προσδιορίσει τη στάση του την παραμονή των εκλογών, τότε ενεργεί έξυπνα. Αν πάλι απέχει επειδή έχασε την εμπιστοσύνη του στην πολιτική οριστικά και αθεράπευτα, τότε υποκαθιστά την εμπιστοσύνη με μια τυφλή πίστη σε κάποιο πατερούλη, το δικό του μυαλό με την πονηριά των άλλων, την προοπτική με το τέλμα. Κερδίζει μόνο αν ανήκει σε στενό κύκλο αυλικών.

Μετά τις παραπάνω «φιλοσοφίες» επόμενο για τη νέα χρονιά να ευχηθούμε περισσότερη μελέτη και γνώση. Και χρόνια μας πολλά.

Πηγή: www.news247.gr